( 1 ) مجلس شانزدهم در وفات فاطمه ( ع ) ( 2 ) عايشه مىگويد : فاطمه ( ع ) آمد و راه رفتن او چون راه رفتن پيامبر ( ص ) بود . پيامبر فرمودند : دخترم ! خوش آمدى و او را سمت راست يا چپ خود نشاند و آهسته سخنى به او گفت كه گريست . پس از آن آهسته سخن ديگرى به او گفت كه خنديد . من به فاطمه ( ع ) گفتم : پيامبر سخنى به تو فرمود كه گريستى و سپس حديث ديگرى آهسته فرمود كه خنديدى . هرگز چون امروز شادى و اندوهى اين چنين پيوسته از تو نديده‌ام . فاطمه فرمود : اكنون راز پيامبر را آشكار نمىسازم . چون پيامبر رحلت فرمود ، فاطمه گفت : پيامبر نخست كه پوشيده با من سخن گفت چنين فرمود كه جبريل هر سال يك بار قرآن را به من عرضه مىكرد و امسال دو مرتبه آن را بر من عرضه داشته است و چنين احساس مىكنم كه مرگ من فرا رسيده است و تو هم نخستين كس از خاندان منى كه به من ملحق خواهى شد و من خوب كسى هستم كه پيش از تو مىروم و به همين سبب گريستم . سپس فرمودند : آيا خشنود نمىشوى كه بانوى بانوان اين امت يا بانوى بانوان مؤمن باشى ؟ و بدين سبب خنديدم . « 1 » ( 3 ) و روايت شده است كه پس از رحلت پيامبر ( ص ) همواره بر سر فاطمه ( ع ) از شدت درد دستار بسته بود و از آن مصيبت ، سخت ناتوان و نزار و اندوهگين و دل گرفته و شكسته بال و همواره گريان و با دلى سوزان بود . گاه گاه از خود ، بىخود مىشد . مخصوصا هر گاه پيامبر ( ص ) را به خاطر مىآورد و از ساعاتى ياد مىكرد كه پيامبر به ديدن او مىآمدند و در آن هنگام اندوهش بيشتر مىشد . گاه به حسن و گاه به حسين كه كنارش نشسته بودند مىنگريست و مىفرمود : آن پدرى كه شما را گرامى مىداشت و مكرر بر دوش خود مىكشيد و از همگان بر شما بيشتر محبت داشت و اجازه نمىداد كه پياده بر روى زمين حركت كنيد كجاست ؟ انا لله و انا اليه

--> ( 1 ) . اين روايت كه با اختلاف لفظى اندك در منابع مختلف شيعى آمده است ، در منابع اهل سنت هم مكرر نقل شده است . براى اطلاع رك . به : صحيح ترمذى ، ص 319 ، ج 2 ، و به صحيح بخارى ، كتاب بدء الخلق و منابع ديگرى كه در صفحهء 157 جلد 3 كتاب فضائل الخمسه من الصحاح السته آمده است و علاوه بر آن به صفحهء 362 مناقب ابن مغازلى هم مراجعه كنيد كه موارد ديگرى هم معرفى شده است و از جمله احاديث متواتر در فضيلت زهراى اطهر سلام الله عليه است . م .